Leon en Malou hadden zich voorgenomen dit jaar te leren fietsen en ze zijn meteen goed van start gegaan: ze fietsen alsof ze nooit anders gedaan hebben!

 
(In een jurk en op slippers…)

 
(Of op een te kleine fiets…)

 
(Olivia vindt het ook wel lollig…)

Naast dat dit natuurlijk erg leuk is voor de betrokkenen zelf, komt het ook nog eens heel goed uit voor onze vakantieplannen van dit jaar. Ja, we zijn er vroeg bij deze keer, het is nog maar januari en we hebben alweer een plan. En het plan is als volgt: we hopen in de maand juli 4 weken in Nederland te zijn, waarvan we xe9xe9n week op Terschelling zullen doorbrengen voor een op-en-top Hollandse vakantie. Een huisje in de duinen zat er al niet meer in, maar we hebben nog wel een stacaravan kunnen bemachtigen op wat een aardige camping lijkt, niet ver van het strand. En niet geheel toevallig zijn vrienden van ons die week ook op Terschelling, en zij hebben wxe9l dat huisje in de duinen. Onze camping is daar niet ver vandaan, dus we verwachten elkaar regelmatig tegen te komen. We verheugen ons er nu al op al fietsend (!) het eiland te verkennen.

Verder staan op het verlanglijstje een bezoek aan Madurodam en een kijkje bij de Sterrenwacht in Utrecht en daarnaast zal er nog genoeg tijd zijn om familie en vrienden te zien (voor zover jullie niet allemaal op vakantie zijn dan…).

Tot ziens!

Vanuit een warm en zonnig Tarapoto wensen wij je hele goede en gezegende Kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar!

 
Leon en Malou in feestkleding

 
Malou en Olivia in het zwembad

Na een week in Honduras te zijn geweest voor het geven van een training, was ik toch "in de buurt" en mocht ik naar de klimaattop in Mexico. Overigens niet om een sleutelrol te vervullen in de onderhandelingen, zoals door sommigen gesuggereerd, verre van dat. Onze aanwezigheid (er waren ook collegaxc2xb4s uit Azixc3xab, Afrika en hoofdkantoor) was ter profilering en contacten met partners en donoren die hier in grote getale ronddartelen. Zoals u weet lopen de subsidies uit Nederland hard achteruit, dus moeten wij de hort op om alternatieve bronnen aan te boren. Daartoe hadden wij een stand, een veelheid aan vergaderingen, gaven een workshop en namen deel in verschillende side-events. Ik was gevraagd ook nog ergens een presentatie te geven, over inclusive business, bioenergie en de bijdrage daarvan in armoedebestrijding en het tegengaan van klimaatverandering; onderwerpen waar ik de afgelopen jaren in het veld mee bezig ben geweest en waarin ik ondertussen – vreemd maar waar – als specialist wordt beschouwd. Zo gaat dat met nieuwe dingen: In het rijk der blinden is xc3xa9xc3xa9noog koning… En dat kan zomaar de interesse van een ontwikkelingsbank opleveren.

Hoewel onze aanwezigheid dus plaatshad in de marge van het epicentrum van de klimaattop, met wereldleiders en allerhande hotemetoten, was het toch aardig om xefxbbxbfxefxbbxbfvan dichterbij eens iets van deze gekte mee te maken. Het is natuurlijk ook een bizar fenomeen: duizenden mensen die de halve wereld afreizen om ergens in een badplaats, met alle landen present, te proberen het eens te worden over de toekomst van deze wereld. Met het risico dat het allemaal mislukt, er geen beslissingen genomen worden, en het volgend jaar – in de volgende badplaats - nog eens te proberen. Vermoedelijk de meest vergaande vorm van democratisering wereldwijd, vermoedelijk ook xc3xa9xc3xa9n van de meest inefficixc3xabnte en meest milieuvervuilende. Ook al wordt er op de klimaattop druk aan afvalscheiding gedaan en rijden alle bussen op Jatropha-biodiesel, het is toch schrijnend hoe al dat vliegen en leven in luxe tijdens de klimaattop weer bijdraagt aan het effect waar diezelfde top zo hard tegen probeert te strijden. En ik doe er even hard aan mee… Lichtpuntje is dat er dit jaar dan toch een reeks akkoorden gesloten zijn, ondanks een stel dwarsliggende landen, en het vertrouwen terug lijkt te zijn dat er toch echt spijkers met koppen geslagen kunnen worden, volgend jaar… Tja.

En daar ging ik dus, bus in bus uit, van de ene bijeenkomst naar de andere, ondertussen de rijen ontwijkend, de mensen te woord staand bij de stand en na vergaderingen wat rondneuzend in het Moon Palace, het strandparadijs waar het officixc3xable deel van de klimaattop werd gehouden; met het pasje van officixc3xable observer kom je (bijna) overal in. En desgevraagd: ja, ik zag "grote mannen en vrouwen van deze aarde" van dichtbij, hoorde de president van de Wereldbank aan, had oogcontact met de president van Mexico, evalueerde de onderhandelingsvorderingen met onze kamerleden en analyseerde met staatsscretaris xefxbbxbfAtsma – xefxbbxbf"zeg maar Joop" – de nieuwste trends op fietsgebied en technologie om ijsdiktes te meten, dit laatste uitzicht gevend op meer elfstedentochten voor de komende jaren; goed nieuws! Kortom: "grote mannen" zijn ook maar gewone mensen, dat wisten we natuurlijk al maar het is maar weer eens bevestigd, gelukkig maar. Ook bijvoorbeeld dat "grote mannen" vaak juist zo klein zijn, dat wil zeggen in lengte, omdat je ze vanwege de televisie op een of andere manier groter inschat. Dat herinner ik me overigens vooral van Messi die ik eens tegenkwam op het vliegveld van Madrid, een kleine ongeschoren opdonder met rafelig t-shirt, volledig onopvallend in de menigte (totdat xc3xa9xc3xa9n voetbalfan hem ontdekte). Allemaal best gewone mensen, schakeltjes in een groter geheel. Op deze wereld is maar Exc3xa9n grote man geweest.

Goed, genoeg voor vandaag. Terug naar de realiteit van alledag, de Amazone, werk, thuis en gezin. Het is goed om weer terug te zijn!

P.S. Mooie zee he? Ik heb er nog even een duik in kunnen nemen. Het hotel was ook best aardig (zie zoekplaatje op eerste foto). En dat allemaal met Nederlands belastinggeld. Schandalig! Hoezo ontwikkelingshulp? Afschaffen die handel! 

Even een belangrijke mededeling: het dorp van Asterix en Obelix bestaat nog! Het heet Santa Rosillo en het ligt zoxc2xb4n twaalf uur varen bij Tarapoto vandaan, na een ritje van vier uur met de auto (Google Earth coxc3xb6rdinaten op aanvraag beschikbaar). Het dorpje ligt diep verscholen in de bossen, bovenstrooms aan een kleine rivier waarvan het laatste deel bij tijd en wijle moet worden doorwaad om er te kunnen komen. Er wonen een kleine driehonderd mensen, met onder hen nog xc3xa9chte mannen, die dagelijks van de jacht terug komen met vers wild uit de omringende bossen; geen everzwijn wellicht, maar toch fors wild in de vorm van venado (ree) en majaz of axc3xb1uje (reuzenhamsters) over het algemeen, wat vervolgens door de vrouwen boven een vuurtje wordt gebraden. En dan is er nog de vis uit de rivier, groenten en fruit van de omringende velden, of vlees van het rondscharrelde vee en de kippen. Aan het eind van de dag verzamelen de mensen zich bij een kleine beek die rond het dorp stroomt, waar de dag wordt doorgenomen terwijl iedereen zich wast met het klaterende water. Eventuele geschillen worden beslecht in communale vergaderingen in een kring in het centrum van het dorp, onder de maloca. Wanneer het donker wordt gaan de kandelaars en kaarsen aan, maar al vroeg gaat iedereen het nest in, want om vijf uur xc2xb4s ochtends is het vroeg weer op.

Op zich lijkt het dorp dus op zovele andere in de Amazone, maar toch is er een verschil. Santa Rosillo won vorig jaar een prijs zijnde het best georganiseerde dorpje in de regio. Ecologie en duurzaamheid is wat hier de klok slaat. Het aangrenzende natuurgebied, het nationaal park "Cordillera Azul" (blauwe bergrug) heeft met de aanwezigheid van de dorpelingen haar ideale beschermer. Er wordt in de bufferzone slechts gejaagd naar behoefte van het dorp, en ontbossing met verve bestreden. Hier geen illegale houtkap, en geen coca of cocaxc3xafneproductie meer. In de velden waar voorheen de coca welig tierde, wordt nu volop cacao verbouwd, in de schaduw van banaan en inheems geboomte. In het dorp vallen de afscheidingen op die overal staan, om te voorkomen dat het vee maar overal rondloopt. Alle straten hebben hun naambordje, en de huizen een huisnummer met de naam van de familie die er woont. Er wordt zelfs aan afvalscheiding gedaan. Bizarre fenomenen die ik nog niet eerder aantrof in andere dorpjes in de Amazone. Waar het dorp niet in verschilt met de andere dorpen, is de aanwezigheid van sateliettelefoon (nog een relict uit de oorlog met Ecuador), en sateliet-TV aangedreven door een benzinegeneratortje; hoe ver weg ook, het WK werd hier tot in de verste uithoeken van de Amazone gevolgd. Zo zag ik de wedstrijd Nederland-Uruguay in zoxc2xb4n dorpje; helaas was slechts xc3xa9xc3xa9n dorpeling samen met mij voor Nederland, en ook alleen maar om de rest van het dorp te stangen… We waren eenzame juichers.

Maar Santa Rosillo dus, het dorpje wat ons bij uitstek werd aangeraden om ons pilot-project uit te voeren. Na wat aarzelingen vanwege de afstand, zegden we toch toe en gingen op pad; samen met lokale mensen van het Programa Desarrollo Alternativo (programa door VS gefinancierd om alternatieve gewassen te promoten, ter vervanging van coca, over het algemeen in afgelegen gebieden), met wie we ook al naar een aantal andere dorpen elders in de regio zijn geweest. Het zijn reizen die er wel inhakken: om drie uur xc2xb4s nachts opstaan in een dorpje dat door sommigen al als het einde van de wereld zou worden beschouwd, om op tijd verder te kunnen gaan naar onze eindbestemming. Varend door de nachtelijke mist in het pikkedonker en zonder verlichting, terwijl we voortdurend botsen tegen boomstammen en ondertussen indianenverhalen de ronde doen over aanvallen van Anacondaxc2xb4s en ander ongedierte; in dergelijke gebieden komt alle inheemse fauna nog wel zo ongeveer voor. Op de nachtelijke rivier zag ik slechts een aantal vliegende vissen voorbijkomen, overigens bewapend met een stel forse tanden; een paar daarvan landden in de boot en waren een welkome aanvulling op het ontbijt voor die dag, dat uiteindelijk pas om lunchtijd werd genuttigd. Uiteindelijk in Santa Rossillo aangekomen, hadden we hier een uitstekende tijd en in de vergaderingen en interviews bleek inderdaad dat het de plek bij uitstek zou zijn voor ons pilot-project; een goed georganiseerde gemeenschap met zeer gemotiveerde mensen die staan te springen om te beginnen. Alleen een beetje ver weg (= logistiek onhandig), maar ja, nu gaat het project juist over afgelegen communities, dus dan mag je niet klagen. En al helemaal niet als je dit soort reizen in werktijd mag verrichten… In de volgende aflevering: waar gaat dit project dan over?

Toegegeven, er gebeurt hier niet zoveel meer de laatste tijd. Op dit weblog welteverstaan, in het 'echte leven' zijn we druk met vanalles. Daarover valt meer te lezen op het weblog van Martine: pachamama.web-log.nl. Bijna dagelijks zelfs!

Voor wie zich inmiddels afvraagt wie wij ook alweer zijn en hoeveel kinderen we nu hebben, hierbij nog een poging-tot-familieportret-met-zelfontspanner.

Hartelijke groeten van ons allemaal!

Martijn, Martine, Leon, Malou en Olivia